رابطه‌ی زبان تفسیر و تجربه‌ی عرفانی در اندیشه‌ی ‌ابن‌عربی و د.ت سوزوکی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری دانشگاه سمنان

2 دانشیار ادیان و عرفان دانشگاه سمنان

3 دانشیار دانشگاه سمنان

4 استادیاردانشگاه سمنان

10.22075/jlrs.2020.19195.1621

چکیده

زبان، کاربرد و محدودیت‌های آن در خلال مباحث عرفانی، همواره یکی از پیچیده‌ترین موضوعات بوده است. زبان عرفانی که ریشه در تجربه‌ی درونی عارف دارد، برای بازگویی تجربه‌ای عرفانی، بر بستری از واژگانِ از پیش موجود با معانیِ نویافته و نیز بر نماد‌ها و استعاره‌ها استوار شده است. مجموعه‌ی در هم تنبده‌ی واژگان و نمادها که بر شالوده‌ی تجربه‌ی درونی عارف استوار شده، زبان عرفانی را قوام بخشیده است.
عرفا از یک سو و فیلسوفان عرفان از سوی دیگر از جمله کسانی بوده‌اند که به طور جدی به این مساله پرداخته‌اند. پیچیدگی‌های زبان در عرفان اسلامی، به خوبی خود را در آثار ابن‌عربی، خاصه در تفاسیر او از آیات قرآن نشان می‌دهد. ابن‌عربی آیات را بر اساس دیدگاهی کاملاً متفاوت با معنای ظاهری تأویل می‌کند و حتی تفاسیر کاملاً متناقضی با ظاهر آیات به دست می‌دهد. از سوی دیگر در آیین ذن، با تناقض‌های بسیاری در گفته‌ها و حکایات دینی روبه رو هستیم. سوزوکی، متفکر بزرگ و معاصر آیین ذن، این تناقض‌ها را طبیعی و بدون ایراد می‌بیند. در این تحقیق به بررسی جایگاه زبان و کارکردهای آن در عرفان ابن‌عربی و آیین ذن می‌پردازیم و به روشی توصیفی-مقایسه‌ای نشان می‌دهیم ابن‌عربی به نمایندگی از عرفان اسلامی و سوزوکی به نمایندگی آیین ذن، چه عقیده‌ای پیرامون این موضوع زبان دارند. هدف از این پژوهش، ایجاد چشم‌انداز‌های تازه در بررسی‌های تطبیقی‌ عرفان استیافته‌های این پژوهش را می‌توان چنین بیان کرد که ابن عربی و سوزوکی زبان را برای انتقال تجارب عرفانی ناکارآمد می‌دانند اما رویکرد‌هایی که هر کدام این دو متفکر برای استفاده از زبان در انقال تجارب عرفانی به کار می‌گیرند یا یک دیگر متفاوت است.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

The Relationship between the Language of Interpretation and Mystical Experience in the Thought of Ibn Arabi and D. Suzuki

نویسندگان [English]

  • Alireza Shahmohamadi 1
  • Azim Hamzeian 2
  • Ghodratollah Khayatian 3
  • Jafar Fallahi 4
1 Faculty of Humanities, Semnan University, Semnan.
2 Semnan university
3 عضو هیات علمی دانشکده علوم انسانی
4 Semnan university, Semnan, Iran
چکیده [English]

Language, its use, and its limitations in mystical discussions have always been one of the most complex issues. The mystical language, which rooted in the mystic's inner experience, is based on a pre-existing vocabulary with new meanings, as well as on symbols and metaphors, to retell mystical experiences. The intertwined set of words and symbols based on the mystic's inner experience, strengthens the mystical language.
Mystics and mystical philosophers have been among those who have taken this issue seriously. The intricacies of language in Islamic mysticism are well demonstrated in Ibn Arabi's works, especially in his interpretations of Qur'anic verses.
Ibn al-'Arabi interprets the verses from a completely different point of view, and even gives completely contradictory interpretations to the appearance of the verses. On the other hand, in Zen Buddhism, we have many contradictions in religious sayings and anecdotes. Suzuki, the great contemporary thinker of Zen, finds these contradictions natural. In this research, we examine the position of language and its functions in Ibn Arabi's mysticism and Zen and show in a descriptive-comparative manner what Ibn Arabi as representing Islamic mysticism and Suzuki as representing Zen have their views on. The purpose of this study is to create new perspectives on comparative studies of mysticism. The findings of this study can be stated by Ibn Arabi and Suzuki as ineffective in conveying mystical experiences, but the approaches of each of these thinkers to use language in the transformation of experiences is different.

کلیدواژه‌ها [English]

  • language
  • Sufism
  • Zen
  • d. D. Suzuki
  • Mohiuddin Ibn Arabi