-آلن، گراهام (1380)، بینامتنیت، ترجمۀ پیام یزدانجو، تهران: نشر مرکز.
-احمدی، بابک (1370)، حقیقت و زیبایی، تهران: نشر مرکز.
-اخوان ثالث، مهدی (1374)، نقیضه و نقیضهسازان، بهکوشش ولیاللّه درودیان، تهران: زمستان.
-افشارکهن، زهرا و دیگران (1395)، ریاضیات: عبور از طنز به خلّاقیت، دوفصلنامۀ نظریه و عمل در برنامۀ درسی، دورۀ 4، شمارۀ 8 ،صص 27-50.
-انصاری، محمّدباقر (1384)، نمایش روحوضی، زمینه و عناصر خندهساز، تهران: سورۀ مهر.
-انوشه، حسن (1381)، فرهنگنامۀ ادب پارسی، ج2، چ2، تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد.
-باختین، میخائیل (1387)، تخیّل مکالمهای جستارهایی دربارۀ رمان، ترجمۀ رؤیا پورآذر، تهران: نی.
-باختین، میخائیل (1391)، منطق گفتوگویی، ترجمۀ داریوش کریمی، تهران: نشر مرکز.
-تولّلی، فریدون (۱۳۳۱)، التفاصیل، بیجا.
-حافظ شیرازی، شمسالدّین محمّد (1375)، دیوان غزلیات، تصحیح بهاءالدینخرّمشاهی، ج2، تهران: نیلوفر.
-حسنزاده میرعلی، عبداللّه و فاطمه زمانی (1400)، نقیضهپردازی و گفتمان زنانه در رمان قصّۀ تهمینه، فصلنامۀ مطالعات زبانی و بلاغی، سال 12، شمارۀ 26، صص 53-80.
-حلاج شیرازی، ابواسحاق (بسحاق اطعمه) (1302)، دیوان بسحاق اطعمه،استانبول: مطبعة الضیا.
- خوانساری، آقاجمال (۱۳۴۹)، عقایدالنساء، تهران: طهوری.
- دهخدا، علیاکبر (1377)، لغتنامه، تهران: مؤسّسۀ لغتنامۀ دهخدا.
- رمضانی، ابوالفضل و انیسه یزدانی (1394)، بررسی سه مضمون باختینی کارناوال، گفتوگوگرایی و کرونوتوپ در نمایشنامۀ سر فرود آورد تا پیروز شود اثر الیور گلدسمیث، پژوهش ادبیات معاصر جهان، دورۀ 20، شمارۀ 2، صص 245-274.
- زاکانی، عبید (۱۹۹۹)، کلّیات، محمّدجعفر محجوب، نیویورک: بینا.
-شبیری زنجانی، سیدحسن (1396)، مطالعۀ تطبیقی نقیضهگویی در آثار ادبی و هنری، فصلنامۀ الهیات هنر، شمارۀ 10، صص 43-103.
-شفیعی کدکنی، محمّدرضا (۱۳۸۳)، آیینهای برای صداها، تهران: سخن.
-شمیسا، سیروس (1383)، انواع ادبی، چاپ نخست از ویرایش چهارم، تهران: میترا.
-طاهری، محبوبه و عفتالسادات افضل طوسی (1396)، بازتولید نقیضهای مونالیزا با شیوۀ آشناییزدایی در گفتمان ساختارشکن هنر پسامدرن، نامۀ هنرهای تجسّمی و کاربردی، شمارۀ 20، صص 5-25.
-عطّاریانی، میمنت و مهدی نجفزاده (1397)، واکاوی مفهوم کارناوالیسم در آرای باختین و بررسی امکان مقاومت در زبان عامیانه، فصلنامه رهیافتهای سیاسی و بینالمللی، دورۀ 10، شمارۀ 1، صص 105-131.
-فراهانی، مهری و دیگران (1396)، تحلیلی بر نقیضهپردازی در بازآفرینی روایت اساطیری و حماسی یوشت فریان، پژوهشنامۀ ادب حماسی، سال 13، شمارۀ 1، صص 163-179.
-قاسمیپور، قدرت (1388)، نقیضه در گسترۀ نظریههای ادبی معاصر، فصلنامۀ نقد ادبی، سال 2، شمارۀ 6، صص 127-147.
-قاسمیکرمانی، قاسم بن زینالعابدین (۱۳۷۲)،کلّیات آثار ادیب قاسمی کرمانی، ج1، بهکوشش ایرج افشار، کرمان: مرکز کرمانشناسی.
-مذهب اصفهانی، میرزا محمّدعلی (فرهنگ) (۱۳۲۱)، تذکرۀ یخچالیه، نسخۀ خطّی کتابخانۀ مجلس شورای اسلامی، شمارۀ ۱۲۰۳.
-مرادی، ایّوب و بهاره فضلی درزی (1395)، مقایسۀ طنز عبید زاکانی با دیگران از منظر کارناولگرایی باختین، فصلنامۀ سبکشناسی نظم و نثر فارسی، سال 9، شمارۀ 3، صص 203-224.
-مشاهریفرد، عطیه و دیگران (1399)، تحلیل مصیبتنامۀ عطار بر پایۀ نظریۀ «بازی» از دیدگاه باختین، فصلنامۀ کاوشنامه، سال 21، شمارۀ 45، صص 9-45.
-مکاریک، ایرنا ریما (1383)، دانشنامۀ نظریههای ادبی معاصر، ترجمۀ محمّد نبوی و مهران مهاجر، تهران: آگه.
-موریل، جان (1392)، فلسفۀ طنز و بررسی آن از منظر دانش، هنر و اخلاق، ترجمۀ محمود فرجامی و دانیال جعفری، تهران: نشر نی.
-میرکمالی، محمّد و عبّاس خورشیدی (13۸۴)، روشهای پرورش خلّاقیت، تهران: یسطرون.
