دانشگاه سمنان مطالعات زبانی و بلاغی 2008-9570 17 44 2026 07 23 Critical Analysis of the Metaphorical and Metonymic Poles of Language and the dichotomy between Culture and Nature in the Young Adult Novel The Seventh Western Floor نقد قطب‌های استعاری و مجازی زبان و تقابل فرهنگ و طبیعت در رمان نوجوان طبقه هفتم غربی 1 38 10884 10.22075/jlrs.2025.39303.2767 FA شیرزاد طایفی استاد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه علّامه طباطبائی، تهران، ایران (نویسنده مسئول) 0000-0002-2773-3074 فاطمه جعفری دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه علّامه طباطبائی، تهران، ایران. 0000-0003-2298-3506 Journal Article 2025 10 07 Ecocritical reading examines how ecocentric themes are cultivated within literary works. One way of developing these themes is through the use of metaphor and metonymy, with one of the two axes of selection and combination dominating the other. It is of prime importance to convey ecocentric themes to adolescents through literature, and critical readings of young adult novels can have a meaningful impact on the creation of more and better ecocentric works for young adult readers. This study employs a qualitative analytical method to explore the nature-culture nexus in the young adult novel, The Seventh Western Floor, from a rhetorical/ecocritical perspective. Specifically, the study analyzes how the author manipulates the linguistic axes so that the metaphorical pole comes to dominate, reshaping -culture-nature nexus as well as the dichotomy between innocence and experience. The findings of this analysis reveal that the narrative positions an elderly character representing culture, experience, and metaphorical language against a young protagonist who embodies nature, innocence, and metonymical language. This opposition produces a form of aphasia marked by the dominance of the metaphorical pole-a process that ultimately links culture and nature and results in a systematic return to childhood and nature. یکی از رویکرد‌های خوانش بوم‌گرایانه، بررسی نحوة پرورش مضامین بوم‌محور در آثار ادبی است و از راه‌های پرورش این مضامین، بهره‌گیری از استعاره و مجاز و غلبة یکی از محورهای همنشینی و جانشینی است. انتقال مضامین بوم‌محور ازطریق ادبیات داستانی به نسل نوجوان اهمیت بهسزایی دارد و بررسی رمان نوجوان از این حیث می‌تواند بر خلق بهتر و بیشتر آثار بوم‌محور برای نوجوانان تأثیر داشته باشد. در این پژوهش با روش تحلیل کیفی و با رویکردی بلاغی _ بوم‌گرایانه، به واکنش رمان نوجوان طبقه هفتم غربی به مبحث فرهنگ و طبیعت و بررسی نوع رابطة این دو مقوله با یکدیگر پرداخته می‌شود؛ به این معنی که نویسنده چگونه با دست بردن در محور زبان و غلبة قطب استعاری، تقابل فرهنگ و طبیعت و به موازات آن تقابل معصومیت و تجربه را به تصویر کشیده است؛ حاصل این واکاوی آن است که این روایت با رودررو قرار دادن شخصیت پیرمرد که نماد فرهنگ، تجربه و زبان استعاری و شخصیت نوجوان که نماد طبیعت، معصومیت و زبان مجازی است، در پی دستیابی شخصیت‌ها به زبانپریشی از نوع غلبة قطب استعاری و به‌نوعی پیوند فرهنگ و طبیعت است که نتیجة آن بازگشت به کودکی و طبیعت و رسیدن به معصومیت نظام‌دار است.

https://rhetorical.semnan.ac.ir/article_10884_55053683268957697aa39fba6f231c68.pdf

دانشگاه سمنان مطالعات زبانی و بلاغی 2008-9570 17 44 2026 07 23 Cognitive Functions of Narratives about Hasanak Vazir in Tarikh-e Beyhaqi: A Rhetorical Narratology Approach تحلیل کارکردِ شناختی در روایت‌های پیرامون داستان حسنک وزیر در تاریخ بیهقی با رویکرد روایت‌شناسی بلاغی 39 70 10919 10.22075/jlrs.2025.39402.2773 FA قدسیه رضوانیان استاد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران 0000-0001-5502-2774 Journal Article 2025 10 15 The narrative nature of history is not only the most important point of connection between history and fiction, but sometimes it officially brings history into the realm of literature; especially if it is imbued with literary aesthetics. Prior to the emergence of narratology, despite the story-like and legendary nature of historical writing, it was generally assumed that the elevated literary style linked history to the domain of literature. Narratology, however, suspended history-oriented knowledge. For traditional historian, in whose view, the philosophy of history consists of the repetition of historical patterns for didactic ends, allegorical elements embedded within parallel narratives serve to reinforce this view. This narrative practice shows affinity with the aesthetic element of the association of ideas. This article has examined the relationship between the two under the rubric of the rhetoric of narrative in Tarikh-e Beyhaqi. The scope of the research is the Hasnak-e Vazir episode in relation to the nine narratives that precede and follow it, conducted through a descriptive-analytical method informed by theories of rhetorical narratology and the association of ideas. The similarities and differences between the main narrative and its sub-narratives have been analyzed within a coherent structural framework. It has been concluded that this narrative technique, as a meaning-making strategy, expands the main plot, produces of new layers of meaning, opens gaps between the text’s explicit statements and the meanings embedded within the narrative, foregrounds the reader's active role, enables the author to express a cautious yet sophisticated critical stance, and ultimately encourages the reader to internalize that perspective. ماهیت روایی تاریخ، نه‌تنها مهم ترین پیوندگاه تاریخ و داستان است، بلکه گاه تاریخ را رسماً وارد قلمرو ادبیات میکند؛ به ویژه اگر با زیبایی شناسی ادبی نیز توأمان شود. به‌رغم داستان وارگی و افسانه آمیزی تاریخ، به نظر می رسید زبان فاخر ادبی است که تاریخ را به حوزة ادبیات پیوند می دهد. روایت شناسی اما، معرفت تاریخ مدار را با تعلیق مواجه ساخت. تاریخ نگار سنتی برای اثبات فلسفة تاریخ که از دیدگاه او تکرار تاریخ است و غایتی پندآموز دارد، از داستان های تمثیلی به شیوه قصه در قصه یا روایت های همارز (موازی) بهره می گیرد. این رفتار روایی، نوعی همانندی با عنصر زیبایی شناختی تداعی معانی دارد. این مقاله پیوند این دو را تحت عنوان بلاغت روایت در تاریخ بیهقی بررسی کرده است. محدوده پژوهش، داستان حسنک وزیر در پیوند با روایت های نُه گانه پیش و پس از آن است که با روش توصیفی- تحلیلی با تلفیقی از نظریه‌های مربوط به روایت‌شناسی بلاغی و تداعی معانی صورت گرفته است و همانندی و ناهمانندی داستان حسنک وزیر را با روایت های فرعی در ساختاری معنادار تبیین کرده و به این نتیجه رسیده است که این شگرد روایی، به‌عنوان راهبردی معناساز، سبب بسط پیرنگ داستان اصلی، تولید معناهای تازه، فاصله گزاره های صریح متن با معناهای نهفته در روایت، پررنگ کردن نقش خواننده در متن، بیان محافظه کارانه و در عین حال رندانه نگرش نقاد نویسنده، و در نهایت، القاء آن اندیشه به خواننده می شود.

https://rhetorical.semnan.ac.ir/article_10919_447b0408b80078338810051bb38b177f.pdf

دانشگاه سمنان مطالعات زبانی و بلاغی 2008-9570 17 44 2026 07 23 Hyperbole Serving an Ideal: A New Perspective on the Function of Hyperbole in Anvari's Panegyric Qasidas اغراق در خدمت آرمان: نگاهی دیگرگونه به کارکرد اغراق در قصاید مدحی انوری 71 112 9990 10.22075/jlrs.2025.36178.2566 FA سجاد ایران‌پور دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران (نویسنده مسئول) 0009-0005-9753-2373 محمدحسین کرمی استاد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران 0000-0001-5560-8070 Journal Article 2024 12 08 The panegyric poems of Anvari, the distinguished poet of the 6th century AH, have long attracted the attention of scholars and literary critics for their creative literary premises and unparalleled literary innovation. However, the frequent use of hyperbole in his panegyric poetry—particularly in the depiction of patrons—has remained a contentious issue, giving rise to divergent interpretations regarding its underlying purpose. The prevailing view attributes this stylistic feature to factors such as the poet’s subsistence needs, the autocratic nature of the Seljuk court, and the intense literary competition among contemporary poets. This study adopts a critical and revisionist lens—eschewing both justification and moralization—to propose an alternative reading based on al-Fārābi’s theories regarding the imaginative power of poetry and the poet’s function within courtly structures. It can be argued that Anvari’s use of hyperbole was not solely aimed at securing financial reward but was also strategically employed to convey ethical ideals and cultivate moral sensibilities among court figures. In this light, hyperbole in his work emerges as a mutually beneficial device: the closer a patron came to embodying the idealized image, the more powerful and cohesive the court became, and the higher the poet’s prestige and reward. An analysis of Anvari’s poems, based on the critical edition by Modarres Razavi, reveals a deliberate use of hyperbole, composition of rhetorical conciseness (Qasīde-ye Moqtażab), and broadening the audience range to create an idealized space wherein patrons were oriented towards moral aspiration and ethical responsibility. The findings suggest that Anvari was not merely a panegyrist, but a reflective poet who transformed the qasida into a literary vehicle serving both material gain and the ethical cultivation of the political elite. قصاید مدحی انوری، شاعر برجستة قرن ششم هجری، به‌دلیل بهره‌گیری از تمهیدات ادبی خلاقانه و نوآوری‌های بی‌بدیل، همواره در کانون توجه ادیبان و محققان بوده است. با این حال، اغراق‌های موجود در مدایح وی که به توصیف ممدوحان اختصاص دارد، موضوعی مناقشه‌برانگیز بوده و تفاسیر متفاوتی دربارة چرایی آن ارائه شده است. دیدگاه‌های رایج، این ویژگی را به عواملی همچون نیازهای معیشتی، ساختار استبدادی دربار سلجوقی و رقابت‌های ادبی شدید میان شاعران نسبت می‌دهند. در این پژوهش، با رویکردی بازنگرانه و بدون قصد تطهیر یا توجیه این رفتار، تلاش شده است با تکیه بر نظریات فارابی دربارة تأثیرگذاری تخیلی شعر و جایگاه شاعر در ساختار درباری، چشم‌انداز متفاوتی ارائه شود. این امکان مطرح است که انوری، در فرایند مدیحه‌سرایی، فقط در پی کسب صله نبوده، بلکه هم‌زمان کوشیده است از ظرفیت‌های اغراق برای القای فضایل اخلاقی و تربیت درباریان، آن‌گونه که فارابی بدان معتقد است، نیز بهره گیرد. به بیان دیگر، اغراق نزد انوری، نوعی بازی دو‌سر‌سود بوده است؛ هرچه ممدوح به تصویر ارائه‌شده نزدیک‌تر باشد، دربار نیرومندتر و منسجم‌تر می‌شود و شاعر نیز اعتباری بیشتر و صلة فراوان‌تری به دست می‌آورد. تحلیل قصاید وی، بر اساس نسخة تصحیح‌شدة مدرس رضوی، نشان می‌دهد که انوری، با استفادة ماهرانه از اغراق، سرایش قصاید مقتضب و گسترش دامنة مخاطبان مدایحش، تلاش کرده است فضایی آرمانی خلق کند که در آن ممدوحان با احساس تعهد اخلاقی و انگیزه‌ای برای تقویت فضایل مطلوب مواجه شوند. نتایج پژوهش، این احتمال را تقویت می‌کند که انوری فراتر از یک مداح صرف، شاعر اندیشمندی بوده که قصیده را علاوه‌بر عاملی برای سود مادی، به ابزاری هنرمندانه برای تأدیب و اصلاح اخلاقی درباریان بدل ساخته است.

https://rhetorical.semnan.ac.ir/article_9990_a8eaf88e26451020bf62ab0bc441ec13.pdf