دانشگاه سمنانمطالعات زبانی و بلاغی2008-9570174320260321The Language of Satire: An Interdisciplinary Analysis of Politeness and Impoliteness through Culpeper’s Strategies in Persian Satireزبان طنز در میانه ادب و بیادبی: تحلیل بینرشتهای راهبردهای کالپپر در طنز فارسی1461064810.22075/jlrs.2025.38685.2735FAحسینرضویاندانشیار زبان شناسی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران (نویسنده مسئول)راحلهعلی آبادیکارشناسی ارشد زبانشناسی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران.آلاروشنیدانشجوی دکتری زبانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.Journal Article20250816Studying verbal violence and linguistic impoliteness, particularly in satirical discourse, constitutes a significant area of linguistic and discourse analysis research. Despite theoretical advancements in the field of impoliteness, a systematic analysis of this phenomenon in Persian satirical texts, based on Culpeper's theoretical framework, has received insufficient attention. The present study aims to fill this academic gap by examining impoliteness strategies in four prominent Persian satirical works from different historical periods including those by Obeyd Zakani (1301), Dehkhoda (2016), Pezeshkzad (1958), and Aydin Sayar Saree (2019) to identify the most and least frequently used impoliteness strategies in these works and thereby illustrate the evolutionary trend of employing these strategies in Persian satire from the past to the present. Each of these works holds an established place in Iran's cultural memory and has been extensively referenced in academic, media, and public discourses. According to Culpeper's (1996, 2005, 2011) theoretical framework of impoliteness, impoliteness is conceptualized as an interactive, context-dependent, and relative phenomenon. It is analyzed based on three components: the speaker's intention, the hearer's perception, and the socio-cultural context, through the application of six strategies: bald-on-record impoliteness, positive impoliteness, negative impoliteness, sarcasm or mock politeness, and withholding politeness. In this study, through an integrated methodology combining qualitative (discourse analysis) and quantitative (frequency analysis) approaches, the study identifies and categorizes impoliteness strategies including face-threatening acts and social norm-threatening acts across a corpus of satirical texts comprising over 663 pages. The data indicate that negative and indirect impoliteness strategies, as face-threatening acts, exhibited the highest frequency in the examined works. The least frequent instances fall within the domain of social norm-threatening acts. The predominance of negative impoliteness which targets the negative face of the audience, here referring to formal structures, power institutions, or established norms demonstrates that Persian satirical language has consistently served as a deliberate and purposeful instrument for social, political, and cultural critique across all periods. Iranian satirists have employed strategies such as disparagement, ridicule, and sarcasm to challenge power structures while avoiding direct confrontation with associated risks. This language has been utilized for exposure, protest, and subverting the symbolic order. In contrast, the strategy of "accidental or unintentional offense" demonstrates the lowest frequency, as Persian satire is fundamentally based on intentionality and awareness. The Iranian satirist engages in impoliteness deliberately to challenge power structures, rather than committing verbal violence through linguistic error or inadvertence.مطالعه خشونت کلامی و بیادبی کلامی، بهویژه در گفتمان طنزآمیز، بخش مهمی از تحقیقات زبانشناسی و تحلیل گفتمان را تشکیل میدهد. با وجود پیشرفتهای نظری در حوزه بیادبی، تحلیل نظاممند این پدیده در متون طنز فارسی، بر اساس چارچوب نظری کالپپر، توجه کمی را به خود جلب کرده است. پژوهش حاضر با بررسی راهبردهای بیادبی در چهار اثر طنز برجسته فارسی از دورههای تاریخی مختلف - از جمله آثار عبید زاکانی (1301)، دهخدا، ایرج پزشکزاد (1958) و آیدین سیار سریع (2019) - قصد دارد این خلأ علمی را پر کند تا پرکاربردترین و کمکاربردترین راهبردهای بیادبی در این آثار را شناسایی کند و از این طریق روند تکاملی بکارگیری این راهبردها را در طنز فارسی از گذشته تا به امروز نشان دهد. یافتهها نشان میدهد که راهبردهای بیادبی منفی و غیرمستقیم، به عنوان کنشهای تهدیدکننده وجهه، بیشترین فراوانی را در آثار مورد بررسی دارند. کمترین موارد در حوزه کنشهای تهدیدکننده هنجار اجتماعی قرار میگیرند. این یافتهها نشان میدهد که طنز فارسی، بویژه از دوران مشروطه به بعد، از اقدامات تهدیدکننده هنجارهای اجتماعی به سمت استراتژیهای محافظهکارانهتر تکامل یافته است. تغییر در الگوی بیادبی در طنز فارسی مستقیماً با تحولات سیاسی و اجتماعی در ایران مرتبط است، به طوری که در دورههای تشدید محدودیتهای سیاسی، طنزپردازان از بیادبی منفی و استراتژیهای غیرمستقیم برای نقد قدرت استفاده کردهاند. این مطالعه نشان میدهد که طنز فارسی بازتاب سنتهای جمعگرایانه، فشارهای ایدئولوژیک و مقاومت است. بیادبی امکان نقد غیرمستقیم را فراهم میکند و «تمسخر محترمانه» را با زبان استعاری برای فرار از سانسور ترکیب میکند و نقش طنز را در مخالفت نمادین و گفتمان فرهنگی حفظ میکند.https://rhetorical.semnan.ac.ir/article_10648_a4430666148e2a73b8a03c6b4d121675.pdfدانشگاه سمنانمطالعات زبانی و بلاغی2008-9570174320260321Age, Gender, and Task Type Effects on Embodied Metaphor Comprehension in Persian-Speaking Childrenتأثیر سن، جنسیت و نوع تکلیف بر درک استعارههای تجسمیافته در کودکان فارسیزبان47741066710.22075/jlrs.2025.38553.2729FAطلایهجعفریدانشجوی دکتری ، گروه زبانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران.حیاتعامریدانشیار، گروه آموزشی زبانشناسی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.ارسلانگلفامدانشیار گروه زبانشناسی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.Journal Article20250804This study examines how age (8 vs. 12 years), gender, and <strong>task type</strong> (visual/auditory) influence the comprehension of embodied metaphors related to sensory-motor organs (eyes, ears, hands, feet) in Persian-speaking children. Using a cross-sectional design, 160 elementary school children completed metaphor comprehension tests in both visual (image-based) and auditory (story-based) <strong>versions</strong>. Results revealed developmental differences: 8-year-olds showed superior understanding of hand-related metaphors, while 12-year-olds excelled in eye-related metaphors during visual <strong>tasks</strong> and ear-related metaphors during auditory <strong>tasks</strong>. Gender effects emerged across age groups - 8-year-old boys performed better with foot-related auditory metaphors, whereas girls surpassed boys in hand-related visual metaphors. Among 12-year-olds, girls demonstrated superior performance across multiple categories: ear-related and hand-related metaphors. The results also indicated a positive correlation between the metaphors, the <strong>task type</strong> (visual and auditory), and the sensory channel (ears and eyes) associated with the metaphor. These findings suggest that: (1) embodied metaphor comprehension shifts from haptic to distal sensory domains with age, (2) gender differences in metaphor processing emerge by age 8 and intensify by age 12, and (3) sensory-channel specialization becomes more pronounced with cognitive development. The study provides empirical evidence for designing age- and gender-appropriate linguistic materials in educational contexts.این پژوهش به بررسی تأثیر سن (8 و 12 سالگی)، جنسیت و نوع تکلیف (دیداری/شنیداری) بر درک استعارههای تجسمیافته مرتبط با اندامهای حسی-حرکتی (چشم، گوش، دست و پا) در کودکان فارسیزبان میپردازد. با استفاده از طرح مقطعی، 160 کودک دبستانی آزمونهای درک استعاره را در دو قالب دیداری (تصویر-محور) و شنیداری (داستان-محور) تکمیل کردند. یافتهها تفاوتهای رشدی را نشان داد: کودکان 8 ساله درک بهتری از استعارههای مرتبط با دست داشتند، در حالی که کودکان 12 ساله در استعارههای مرتبط با چشم در تکالیف دیداری و استعارههای مرتبط با گوش در تکالیف شنیداری عملکرد بهتری نشان دادند. اثرات جنسیتی در گروههای سنی مختلف مشاهده شد - پسران 8 ساله در استعارههای شنیداری مرتبط با پا عملکرد بهتری داشتند، در حالی که دختران در استعارههای دیداری مرتبط با دست از پسران پیشی گرفتند. در بین کودکان 12 ساله، دختران در چندین دسته عملکرد برتری داشتند: استعارههای مرتبط با گوش و استعارههای مرتبط با دست. نتایج همچنین نشاندهندهی همبستگی مثبت بین استعارهها، نوع تکلیف آزمون (دیداری و شنیداری) و کانال حسی (گوشها و چشمها) مرتبط با استعاره بود. این یافتهها نشان میدهد که: (1) درک استعاره تجسمیافته با افزایش سن از حوزههای حسی لمسی به حوزههای حسی انتهایی تغییر میکند، (2) تفاوتهای جنسیتی در پردازش استعاره تا سن 8 سالگی ظاهر میشوند و تا سن 12 سالگی تشدید میشوند، و (3) تخصص کانال حسی با رشد شناختی برجستهتر میشود. این مطالعه شواهد تجربی برای طراحی مطالب زبانی متناسب با سن و جنس در زمینههای آموزشی ارائه میدهد.https://rhetorical.semnan.ac.ir/article_10667_cd43667ae755bcc268e522d5326ca3d5.pdfدانشگاه سمنانمطالعات زبانی و بلاغی2008-9570174320260321Exploring MetadiscourseMarkers in Medical English Research ArticleAbstractsWritten by Native English vs.Non-nativeIranianScholarsبررسی به کارگیری نقش نماهای گفتمانی از سوی نویسندگان بومی انگلیسی زبان و نویسندگان غیرانگلیسی زبان ایرانی در چکیده مقالات انگلیسی در حوزۀ پزشکی75106957410.22075/jlrs.2025.36497.2585FAحکیمهپورجمالاستادیار آموزش زبان انگلیسی، دانشگاه علوم پزشکی گیلان، رشت، ایران.0000-0002-8132-7026Journal Article20250108This study examines the use of metadiscourse markers (MDMs) in English research article abstracts by Iranian non-native and English native medical scholars. Using Hyland and Tse’s (2004) classification system, 102 abstracts-51 written by native English speakers and 51 authored by non-native Iranian speakers-published between 2008 and 2023 in prestigious ISI journals, were analyzed. Findings indicate both groups predominantly use interactive MDMs over interactional ones. No significant difference was found between groups in interactional MDM usage. However, non-native writers (NNWs) used more interactive MDMs compared to native writers (NWs). While no disparity was noted in interactional subgroups (hedges, boosters, self-mentions, attitude markers, engagement markers), a significant difference was observed in frame markers, an interactive MDM subset. No differences were noted in the use of transition markers, code glosses, evidentials, and endophoric markers. Hedges were most frequently used among interactional MDMs, followed by boosters, self-mentions, attitude markers, and engagement markers. Frame and transition markers were predominant among interactive MDMs, followed by code glosses, with evidentials and endophoric markers being the least used. These results underscore the importance of MDMs in enhancing coherence and organization in medical academic writing. However, the MDM usage between the two groups shows similarities, which may be specific to the medical field, indicating the need for tailored curricula to promote effective MDM use. Additionally, it is essential to consider cultural and educational backgrounds when designing training programs to enhance academic writing skills.این پژوهش به بررسی استفاده از نفشنماهای گفتمانی در چکیدۀ مقالات انگلیسی در حوزۀ پزشکی که توسط نویسندگان بومی انگلیسیزبان و نویسندگان غیرانگلیسیزبان ایرانی نگاشته شده، میپردازد. بدین منظور، مجموعِ 102 چکیده انگلیسی- 51 چکیدۀ انگلیسیِ نویسندگان بومی انگلیسیزبان و 51 چکیدۀ انگلیسیِ نویسندگان غیرانگلیسیزبان ایرانی- در چارچوب پیشنهادی هایلند و تسی (2004) تحلیل شدند. یافتههای پژوهش نشان میدهد که هر دو گروه از نقشنماهای گفتمانی تعاملی بیشتر از نقشنماهای گفتمانی تبادلی استفاده میکنند. هیچ تفاوت معناداری بین دو گروه از حیث استفاده از نقشنماهای گفتمانی تبادلی مشاهده نشد. با وجود این، نویسندگان بومی انگلیسیزبان در مقایسه با نویسندگان غیرانگلیسیزبان ایرانی از نقشنماهای گفتمانی تعاملی بیشتر استفاده کرده بودند. اگر چه، هیچ تفاوتی در زیرگروههای نقشنماهای گفتمانی تبادلی (تردیدنماها، تقویتکنندهها، ارجاعهای به خود، نگرشنماها، نقشنماهای مشارکتجویی) وجود نداشت، اما در استفاده از نقشنمای چارچوب که نوعی نقشنمای گفتمانی تعاملی به حساب میآید، تفاوت معنادار مشاهده شد. همچنین در استفاده از نقشنماهای انتقالی، نقشنماهای مفهومنما، گواهنماها، نقشنماهای درونمتنی تفاوتی وجود نداشت. تردیدنماها، تقویتکنندهها، ارجاعهای به خود، نگرشنماها، نقشنماهای مشارکتجویی به ترتیب بیشترین فراوانی را بین انواع نقشنماهای گفتمانی تبادلی داشتند. در مقابل، از میان نقشنماهای تعاملی، نفشنماهای انتقالی و چارچوب بیشترین فراوانی را داشتند و بعد از آنها نیز نقشنماهای مفهومنما از بیشترین فراوانی برخوردار بود؛ در صورتی که گواهنماها و نقشنماهای درون متنی کمترین فراوانی را داشتند. نتایج مبین اهمیت نقشنماهای گفتمانی در شکلگیری و ارتقای پیوستگی و سازماندهی در نگارش دانشگاهی در حوزه پزشکی است. شایان توجه است که بین دو گروه از حیث استفاده از نقشنماهای گفتمانی شباهتهایی مشاهده شد که ممکن است مختص حوزه پزشکی باشد. از اینرو، طراحی محتوای آموزشی مخصوص برای استفاده مؤثر از نقشنماهای گفتمانی ضروری است. علاوه بر این، یکی از مسائل اساسی در طراحی برنامههای آموزشی برای افزایش مهارتهای دانشگاهی، توجه به پیشزمینه-های آموزشی و فرهنگی است.https://rhetorical.semnan.ac.ir/article_9574_bb1c47b9102363deb1f6d5655fa43548.pdfدانشگاه سمنانمطالعات زبانی و بلاغی2008-9570174320260321Bidirectional Interaction of Psycholinguistics and Corpus Linguistics; Some Challenges Persian Frequency Dictionaries Meetتعامل دو سویه روانشناسی زبان و زبانشناسی پیکرهای؛ برخی چالشهای پیش روی فرهنگهای بسامدی فارسی1071341075510.22075/jlrs.2025.37997.2679FAمعصومهمهرابیدانشیار زبانشناسی ، دانشگاه آیت ا... بروجردی، بروجرد، ایران. (نویسنده مسئول).بهروزمحمودی بختیاریدانشیار، گروه هنرهای نمایشی. دانشگاه تهران، تهران، ایران.Journal Article20250605Lexical decision tasks in psycholinguistics is the exact intersection of psycholinguistics and corpus linguistic findings and outputs. Here is the ground which the corpus analyses will be used directly. Throughout the course of using the frequency dictionaries of Persians the researcher(s) may encounter(s) some shortcomings and deficiencies that lead to the conclusions: Frequency estimates are not sufficient. Part of this relates to the fact that the word frequency as depicted in frequency dictionaries is affected by other factors (like the kind of sources used in data compilation) and the other part relates to the effects of other variables which correlates with word knowledge (like word prevalence, word length, age of acquisition of the word, similarity to other words, and concreteness of the word content). Here, the research problem is that it seems current Persian frequency dictionaries are insufficient for psycholinguistic researches. The present article tries to find why it is the case. The main question of the present study is the psychological reality of the frequency effects which two main Persian frequency dictionaries (abbreviated as RPFD and PFD here) are able to depict. It asks what psycholinguistic factors will provide corpus compilation methodology with frequency dictionaries to be more realistic and valid. Using lexical decision tasks, the present article shows that some other psychological factors (like the recency effect, prominence, and prevalence) will correlates with word knowledge which these dictionaries miss to show or they ignore. Considering these factors will enhance Persian frequency dictionaries. The article systematically addresses each limitation (e.g., lack of prevalence data, recency effects). It also proposes solutions (e.g., integrating psycholinguistic metrics into corpus design).تکالیف تصمیمگیری واژگانی در روانشناسی زبان، نقطه تلاقی یافتهها و خروجیهای روانشناسی زبان و زبانشناسی پیکرهای است. در این حوزه، زمینهای به وجود میآید که تحلیلهای پیکرهای مستقیماً مورد استفاده قرار گیرد. در طول استفاده از فرهنگهای فراوانی/ بسامدی زبان فارسی، محققان ممکن است با برخی کاستیها و نواقصی مواجه شوند که منجر به این نتیجهگیری میشود: تخمینهای فراوانی کافی نیستند. بخشی از این امر، مربوط به این واقعیت است که فراوانی کلمه، همانطور که در فرهنگهای فراوانی/ بسامدی نشان داده شده است، تحت تأثیر عوامل دیگری (مانند نوع منابع مورد استفاده در گردآوری دادهها) قرار میگیرد و بخش دیگر مربوط به تأثیرات متغیرهای دیگری است که با دانش کلمهای مرتبط هستند (مانند رواج کلمه، طول کلمه، سن یادگیری کلمه، شباهت به کلمات دیگر و ملموس بودن محتوای کلمه). سوال اصلی مطالعه حاضر، واقعیت روانشناختی تأثیرات فراوانی است که دو فرهنگ بسامدی اصلی زبان فارسی(به اختصار RPFD و PFD ) قادر به نشان دادن آن است. این مقاله میپرسد که چه عواملی به لحاظ روانشناسی زبان در روششناسی گردآوری پیکره زبانی مؤثرند و باید لحاظ شوند تا فرهنگهای فراوانی/ بسامدی واقعگرایانهتر و معتبرتر باشند. مقاله حاضر با استفاده از تکالیف تصمیمگیری واژگانی نشان میدهد که برخی عوامل روانشناختی دیگر (مانند اثر تأخر، برجستگی و رواج) با دانش واژگانی که این فرهنگهای لغت از نشان دادن آنها غافل هستند یا آنها را نادیده میگیرند، همبستگی دارند. در نظر گرفتن این عوامل، فرهنگهای لغت بسامد فارسی را بهبود خواهد بخشید.https://rhetorical.semnan.ac.ir/article_10755_3cfd00449400b51f34e5e30b06255392.pdfدانشگاه سمنانمطالعات زبانی و بلاغی2008-9570174320260321The Image of A̅z in Persian Manichean Literature and Milton's Paradise Lostتصویر آز در ادبیات مانوی فارسی و بهشت گمشدۀ جان میلتون1351521075810.22075/jlrs.2025.37686.2655FAسید مهدیموسویاستادیار گروه زبان و ادبیات انگلیسی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران (نویسنده مسئول)0000-0002-0734-4581امیرحسنزادهدانشجوی کارشناسی ارشد، زبان و ادبیات انگلیسی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران.Journal Article20250508One branch of comparative literature is to study similar themes and images across world literature. While previous studies have mentioned the influence of Persian Manichean literature on John Milton's <em>Paradise Lost</em> (1667), little has been done on the image of Manichean demon <em>A̅z</em> in comparison to Milton's representation of Satan. This is especially significant because Manichean dualism undermines the assumed monism of Milton's epic. Accordingly, this essay shows traces of Manichean dualism in the epic by discussing Satan's language and fractured passions. In the second part of the essay, we focus on the sympathetic representation of Satan as to bring to the fore the emotional readerly engagement of the book. The affective narrative moves of Milton seem to contradict the more explicit theological authorial intentions, i.e. the just logic of the world. Thus, the dualistic passions of a Manichean demon, while meant to alienate us from the text, seem to merge with an affective intensity in the depiction of Satan's character, so much so that he becomes less a demon than a human, and gains a contradictory and hybrid nature. Ultimately, the objective of this comparative reading of <em>Paradise Lost</em> is to explain the incongruity between the author's (Milton) intentions and the narrative effects.یکی از شاخههای ادبیات تطبیقی بررسی تصویرها و درونمایههای مشابه در ادبیات جهان است. اگرچه پژوهشهای پیشین به تأثیر ادبیات مانَوی فارسی در بهشت گمشده (1667) نوشتۀ جان میلتون اشاره کردهاند، با اینحال به تصویر دیو مانوی آز در مقایسه با بازنمایی شیطان در حماسۀ میلتون کمتر پرداخته شدهاست. این موضوع بهویژه از آن جهت حائز اهمیت است که ثنویت مانوی برداشتهای یگانهانگارانه (مونیسم) از بهشت گمشده را به پرسش میکشد. برایناساس، این جستار با بررسی زبان و عواطف از همگسستۀ شیطان نشان میدهد که رگههایی از ثنویت مانَوی در این حماسه وجود دارد. در بخش دوم جستار، بر بازنمایی همدلانۀ شیطان تمرکز میکنیم تا درگیری عاطفی خواننده با اثر را برجسته سازیم. ساز و کارهای عاطفی روایت در بهشت گمشده با هدف روشن الاهیاتی نویسنده، یعنی توضیح منطق دادورزانۀ هستی، در تضاد است. بدینسان، چنین مینماید که احساسات دوگانۀ دیو مانوی، که بنا بود ما را از متن دور کند، با شور عاطفی در تصویرسازی شخصیت شیطان درهم میآمیزد، تا آنجا که شیطان نه یک دیو بلکه به انسان میماند، و سرشتی دورگه و متناقض دارد. هدف فرجامین این خوانش تطبیقی از بهشت گمشده توضیح ناسازگاری قصد مؤلف (میلتون) با تأثیر روایت است.https://rhetorical.semnan.ac.ir/article_10758_64bc1668e71ffbd65b54d3b9ab4c693a.pdfدانشگاه سمنانمطالعات زبانی و بلاغی2008-9570174320260321Conceptual Blending in Visual Discourse: Cognitive Insights from Socio-Cultural Cartoonsآمیختگی مفهومی در گفتمان دیداری: بینشهای شناختی از کارتونهای فرهنگی-اجتماعی1531881076010.22075/jlrs.2026.39630.2786FAسپیدهکیادانشجوی دکتری زبانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.سحربهرامی خورشیددانشیار گروه زبانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران (نویسنده مسئول).ارسلانگلفامدانشیار گروه زبانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.Journal Article20251107The present study examines conceptual blending as a fundamental cognitive mechanism involved in the production and comprehension of socio-cultural press cartoons. It is based on the assumption that such visual texts employ complex cognitive processes to convey abstract concepts, humor, and social criticism. Drawing on the conceptual blending framework proposed by Fauconnier and Turner (2002), the study adopts a qualitative and frequency-based approach to analyze a corpus of 1,000 socio-cultural cartoons collected from the "Iran Cartoon" website. The primary aim is to identify and classify instances of conceptual blending in these cartoons. The analysis shows that conceptual blending is a highly prevalent cognitive strategy in this genre: 310 out of the 1,000 cartoons examined contain at least one instance of conceptual blending. The distribution of blending types reveals a clear pattern. Double-scope blends are the most frequent, with 210 cases, followed by single-scope blends with 100 cases, while mirror and simple blends are entirely absent. These findings suggest that socio-cultural cartoons predominantly rely on complex blending structures that integrate distinct conceptual domains or exploit internal metaphorical relations to achieve their communicative goals. The high frequency of double-scope and single-scope blends demonstrates their effectiveness in generating novel, insightful, and often humorous critiques of social phenomena. By offering a systematic analysis of a socio-cultural cartoon corpus a genre that has received comparatively less scholarly attention than political cartoons this study contributes to the existing literature and provides new insights into the cognitive processes underlying the communicative power of visual satire.پژوهش حاضر به بررسی آمیختگی مفهومی به عنوان یک سازوکار شناختی اساسی در تولید و درک کارتونهای مطبوعاتی با ژانر فرهنگی-اجتماعی میپردازد. این مطالعه بر این فرض استوار است که این متون تصویری برای انتقال مفاهیم پیچیده، طنز و نقد اجتماعی از فرایندهای شناختی پیچیدهای بهره میگیرند. در این تحقیق از چارچوب آمیختگی مفهومی ( فوکونیه و ترنر 2002) بهره گرفته شده و یک رویکرد کیفی-کمی برای تحلیل پیکرهای متشکل از 1000 کارتون فرهنگی-اجتماعی از وبسایت «ایران کارتون» به کار برده شده است. هدف شناسایی و طبقهبندی نمونههای آمیختگی مفهومی در این آثار بود. تحلیلها نشان داد که آمیختگی مفهومی یک استراژی شناختی بسیار رایج در این ژانر است؛ به طوری که 310 اثر از 1000 اثر کارتون بررسی شده، حداقل یک نمونه آمیختگی مفهومی را در خود داشتند. توزیع دقیق این نمونهها الگوی مشخصی را آشکار میکند. آمیختگیهای دو دامنهای با 210 مورد، پرتکرارترین نوع بودند و پس از آن، آمیختگیهای تکحوزهای با 100 مورد در جایگاه دوم قرار داشتند، در مقابل، انواع آمیختگی آینهای (0 مورد) و ساده (0مورد)، وجود نداشتند. این نتایج نشان میدهند که کارتونهای فرهنگی-اجتماعی به طور عمده بر انواع آمیختگیهای شناختی پیچیده متکی هستند که برای دستیابی به اهداف ارتباطی خود، نیاز به ادغام حوزههای مفهومی متمایز یا بهرهبرداری از روابط استعاری درونی دارند. توزیع فراوانی آمیختگیهای دودامنهای و تکدامنهای، کارآمدی آنها در خلق انتقادات نوین، روشنگر و اغلب طنزآمیز از پدیدههای اجتماعی را نشان میدهد. این پژوهش با ارائه تحلیلی نظاممند از ژانر فرهنگی-اجتماعی که تاکنون کمتر از کارتونهای سیاسی مورد توجه بوده است، به ادبیات موجود در این حوزه وسعت بخشیده و بینش تازهای را در مورد فرایندهای شناختی زیربنای قدرت ارتباطی این آثار ارائه میدهد.https://rhetorical.semnan.ac.ir/article_10760_eaba96df1417297291726e6ab59910bc.pdf