دانشگاه سمنان مطالعات زبانی و بلاغی 2008-9570 16 42 2025 12 22 Analysis of Nature-oriented Couplets in Sa’adi’s Sonnets based on Ecolinguistics تحلیل ابیات طبیعت‌محورغزلیات سعدی از منظر زبان‌شناسی زیست‌محیطی 351 390 10411 10.22075/jlrs.2025.35635.2543 FA زینب محمدابراهیمی جهرمی استادیار، گروه زبان‌شناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. (نویسندة مسئول) 0000-0001-9250-4932 پریسا ذوی الانواری کارشناس ارشد زبان‌شناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. Journal Article 2024 10 15 In the present era, where environmental issues have become one of the most critical global challenges, analyzing the discourse of classical literature from the perspective of ecolinguistics can open a new window to understanding human-nature interactions and rethinking environmental perspectives. Therefore, this research seeks to answer the following question: What is the frequency of “the stories we live by” in nature-oriented couplets of Sa’adi's sonnets? The answer to this question is based on the eight stories proposed by Stibbe (2021); framing, metaphors, evaluations, identities, convictions, erasure, salience, and narratives. The current research is both quantitative and qualitative and follows a descriptive approach. Out of 6,293 couplets from the sonnets, sourced from complete works of Sa’adi, edited and published by the late Mohammad Ali Foroughi (2004), thirty-five couplets specifically concern nature and its elements. All these thirty-five couplets have been analyzed within the framework of Stibbe’s (2021) model. However, due to research limitations, only six samples are presented in this study, while the rest of the data analysis is reported in general terms. The fifth section discusses the percentage of occurrence and statistical analysis of the stories proposed by Stibbe. The findings reveal that the following frequency of the analyzed stories in Sa’adi’s nature-oriented couplets in a descending order: salience, evaluation, erasure, framing, narrative, metaphor, conviction, and identity. Among these, the salience story occurs most frequently, with 87 instances (37.35%), while the identity story appears least frequently, with only 2 instances (0.81%). The high frequency of the salience story indicates Sa’adi’s profound perspective on the relationship between humans and their environment, wherein nature serves as a reflection of his emotions, experiences, and moral teachings. Conversely, the low frequency of the identity story suggests that Sa’adi predominantly describes nature from his individual perspective rather than from a collective or societal viewpoint. As a result, the pronoun "we" is rarely used in nature descriptions, replaced instead by other pronouns or impersonal descriptions. The depiction of nature in Sa’adi’s sonnets is not limited to showcasing the world's beauty; rather, it reflects his deep insight into the philosophy of life, ethics, and wisdom. Thus, in Sa’adi’s sonnets, nature is a dynamic and meaningful element that transcends simple imagery, serving as a mirror to worldview, emotions, and life wisdom. در عصر حاضر که مسائل زیست‌محیطی به یکی از  چالش‌های مهم جهانی تبدیل شده‌ است، تحلیل گفتمان ادبیات کلاسیک از منظر زبان‌شناسی زیست‌محیطی می‌تواند دریچه‌ای نو به فهم تعاملات انسان و طبیعت و بازاندیشی در نگرش‌های زیست‌محیطی بگشاید. ازاین‌رو، این پژوهش به‌دنبال پاسخ به این پرسش است: بسامد وقوع داستان‌هایی که به آن‌ها باور داریم، در ابیات طبیعت‌محور غزلیات سعدی چگونه است؟ که پاسخ به این پرسش ازطریق هشت داستان مطرح‌شده از استیبی (2021) که عبارتند از: قالب‌، استعاره‌، ارزیابی‌، ‌هویت‌، باور، محوسازی، برجسته‌سازی و روایت‌ صورت گرفته است. پژوهش حاضر کمی-کیفی و از نوع توصیفی است. از میان شش هزار و دویست و نود و سه بیت از غزلیات سعدی، برگرفته از کتاب کلّیات سعدی به تصحیح و طبع شادروان محمدعلی فروغی (1383)، سی و پنج بیت آن در خصوص طبیعت و عناصر طبیعی موجود در آن بوده است که تمامی این سی و پنج بیت در چارچوب انگارة استیبی(2021) مورد تحلیل و بررسی قرار گرفته‌اند؛ اما به دلیل محدودیت پژوهش تنها شش نمونه از آن‌ها در این پژوهش ارائه شده و بقیة تحلیل داده‌‌ها به‌صورت کلی گزارش شده‌اند. سپس در بخش پنجم، درصد وقوع و تحلیل آماری داستان‌های مطرح‌شده از استیبی ذکر گردیده است. نتیجة پژوهش نشان می‌دهد که بسامد وقوع داستان‌های بررسی‌شده در اییات طبیعت‌محور غزلیات سعدی با احتساب روند نزولی، به این ترتیب است: برجسته‌سازی، ارزیابی‌، محوسازی، قالب‌، روایت‌، استعاره‌، باور، و هویت‌ که در این میان، داستان برجسته‌سازی با تعداد 87 مورد یعنی % 37/35 بیشترین بسامد و داستان هویت با تعداد 2 مورد یعنی%81/0 کمترین بسامد را داشته است. بسامد زیاد داستان برجسته‌سازی نشان‌دهندة نگاه عمیق سعدی به ارتباط میان انسان و محیط پیرامونش است؛ به گونه‌ای که طبیعت، بازتابی از احساسات، تجربیات و آموزه‌های اخلاقی او می‌شود و بسامد کم داستان هویت گویای این است که سعدی بیشتر طبیعت را از دیدگاه فردی خود توصیف می‌کند نه از دیدگاه گروه یا جامعه؛ بنابراین ضمیر "ما" در توصیف طبیعت جای خود را به ضمایر دیگر یا توصیفات بدون ضمیر داده است. توصیف طبیعت در غزلیات سعدی فقط به نمایش زیبایی‌های جهان محدود نمی‌شود، بلکه بیانگر بینش عمیق او نسبت به فلسفة زندگی، اخلاق، و حکمت است؛ بنابراین، در غزلیات سعدی، طبیعت یک عنصر پویا و معنادار است که فراتر از یک تصویرپردازی ساده، بازتاب‌دهندة جهان‌بینی، احساسات و حکمت زندگی است. https://rhetorical.semnan.ac.ir/article_10411_2d5b53f80151aea5fef0722f8b1edf99.pdf